Merhaba!

          Dünyanın gittikçe küçülmesinden midir bilmem, bana her geçen gün bir öncekinden daha hızlı geçiyor gibi geliyor. Çocukluğumda bir güne birçok şey sıkıştırırdık anneannemle, yine de fazla fazla boş zamanımız kalırdı. Günümüzde sadece büyükler değil, çocuklar da yoğunluktan şikâyetçi. Neler oldu da geçtiğimiz otuz yıl yaşamlarımızı böylesine kökten değiştirdi?

     Bu sorunun cevabı çok, ama çözümü yok gibi duruyor. Yapabilirliğimiz ve yapabileceklerimiz arttıkça yoğunluğumuz da ona paralel olarak artıyor. Modern yaşamın getirdiği sıkıntılarla mücadele etmek ve biraz nefes alabilmek içinse kendimize zaman ayırmak, adeta varlığımız onurlandırmak kaçınılmaz bir ihtiyaç oldu bizler için.

            İşte bazıları doğa yürüyüşlerinde, bazıları arkadaş sohbetlerinde, benim gibilerse hobilerinde buluyor aradığı huzuru. Elimde sevdiğim bir iş varsa başka hiçbir şeyi düşünmem ben. Boncuklar dizmek, minyatür yapmak, oyuncak bebeklere elbiseler dikmek, kağıtlarla uğraşmak, kurdeleler, danteller en güzel meditasyon oluyor benim için.

            Yaşam, üzerinde ilerlediğimiz ölçüde kısalan bir yol aslında o nedenle her santimini değerlendirmek ve bizden bir iz bırakmak lazım, öyle değil mi?

       Ben kendi izlerimden bazılarını burada paylaşmak istyorum sizinle.  Gönlünüz hoş oluyorsa siz de katılın bana, beraber yürüyelim!

Neşeyle kalınız…

Merhaba!” üzerine 3 düşünce

Bir Cevap Yazın